Moe maar voldaan...

Anderhalf uur geleden zijn we aangekomen bij ons eerste hotel in een regenachtig Atlanta. Allebei hoofdpijn en allebei moe, maar toch...

Peter, onze Airbnb-host in Düsseldorf, bracht ons op tijd naar vliegveld en zet ons voor de vertrekhal af. Wat een service, een dikke pluim voor hem!
We gaan naar de incheckbalie om onze bagage af te geven, maar ook omdat Johan nog ingecheckt moet worden. Gisteren, bij het online inchecken, lukte dat alleen maar voor mij. Johan moest zich persoonlijk melden aan de balie en daar inchecken. Hmm... dat komt ons bekend voor, hadden we dat al niet eerder meegemaakt?
Voor het inchecken wordt iedereen aan een vraaggesprek onderworpen. Iedereen, dus niet random uitgepikt zoals vorig jaar in Londen. Wat is je bestemming en wat ga je doen, hoe lang blijf je, etc. We krijgen goedkeuring en een sticker op ons paspoort en mogen door.
Ondanks Johan's zorgen dat hij misschien niet mee mag, want waarom is er nu wéér iets mis met hem, blijkt er niets aan de hand. De dame aan de incheckbalie heeft geen verklaring waarom hij niet online in kon checken. Random er uitgepikt...

De bagage- en bodycheck nog door; gaat goed... De paspoortcontrole door; gaat nog steeds goed...

We hebben geen zin om op het vliegveld rond te lopen, dus drinken we gezellig koffie met wat lekkers erbij en gaan later op een kleine afstand van onze gate zitten. Daar kunnen we de reservetelefoon (met Amerikaanse simkaart) in een stopcontact steken, want die blijkt helemaal leeg te zijn.
Het boarden wordt een half uur uitgesteld vanwege vertraging. Maar dan, als we eindelijk kunnen boarden, krijgen we weer een mini-interview en wordt Johan eruit gepikt... Hij wordt helemaal binnenstebuiten gekeerd. Ach ja, waarom ook niet? Na vorig jaar, kijken we er niet eens meer gek van op... Tas uitpakken, vloeistoffen controleren, laptop bekeken, fouilleren, dat soort dingen. Ik kan op een afstand plaats nemen op een stoel. Het gaat nu zo onderhand vermakelijk worden en we kunnen er alleen nog om lachen...

Als we eenmaal in het vliegtuig zitten, komt er nog een half uur vertraging bij. Er blijkt een kleine technische storing te zijn in de cockpit en nu moet alles met de computer doorgemeten worden.

De vlucht verloopt gladjes, de verzorging door Delta is helemaal prima. Ondanks dat we een uur later vertrokken, zijn we door de oostenwind in de rug toch op tijd geland. De afhandeling op het vliegveld van Atlanta ging vlotjes en leuk. In tegenstelling tot tien jaar geleden, vind ik de mensen hier op het vliegveld een stuk vriendelijker en gemoedelijker. Overal staan ze klaar om mensen verder te helpen.

Island of New Foundland

Staat Maine

We moeten even wachten op de shuttle naar het Car Rental Center, maar eenmaal daar kunnen we de Hertz-counter overslaan en onze auto zo meenemen. Hij staat al klaar en via een mailtje wisten we al welke en waar... Toen ik Nissan Pathfinder las, begon ik al enthousiast te worden... Joepie!! Toen ik de auto zelf zag, dacht ik 'wow... wat een ding zeg!' Ik weet niet of ik daarin ga rijden, maar het is er zeker eentje die je na afloop van de vakantie wel mee naar huis zou willen nemen. We zijn er helemaal blij mee! En dat is in het verleden zeker wel eens anders geweest...

We rijden 13 km naar ons hotel en voelen ons de koning te rijk, of moet ik zeggen the king of the road?