Laatste etappe... (deel II)

Ha lekker, weer gewoon op mijn computer tikken in plaats van mijn halfvergane laptopje. Hij vertoont veel kuren, maar ik kan er geen afstand van doen. Vanwege zijn formaat (10") is hij ideaal mee te nemen op vakantie.

Vandaag zijn we halverwege de middag eindelijk thuis gekomen. De reis is verder goed verlopen.
Het vliegtuig vertrekt precies op tijd. De verzorging door Delta is goed, hoewel we de maaltijden op de terugweg nou niet echt met een hoog cijfer konden waarderen. Maar dat is dan ook het enige.
Voor geplande aankomsttijd landen we om half tien op vliegveld Düsseldorf. En wat zien we? De bodem is bedekt met een laag sneeuw en het sneeuwt nog steeds... Hmm...

Op de koffers moeten we lang wachten, ze zijn bij de laatste vijf die de band op komen. Tja, vroeg ingecheckt, dan komen ze er het laatst weer uit waarschijnlijk. We waren al blij dat ze er allebei waren, want de Delta-app zei dat er een op het vliegveld in Atlanta nog zijn weg aan het vinden was. Dus we hadden enige zorgen daarover. Waarschijnlijk vergeten te scannen of zo...

We nemen de Skytrain naar Lufthafen Bahnhof. Het is ons onduidelijk of daar kaartjes voor moeten gekocht. Er zijn twee automaten. Er staan veel mensen om heen te draaien. Eén automaat schijnt het niet te doen en bij andere weten ze ook niet hoe ze er iets uit moeten krijgen. Wij gaan daar niet op staan wachten. De trein kan zo wel komen, dus we stappen gewoon zonder kaartje in. Bij evt. controle weten we dan toch zeker gewoon van niks? We hebben geen controle gehad en volgens mij is die er ook niet. We weten dus nog steeds niet zeker of we een kaartje hadden moeten hebben...

Op de Bahnhof lopen we wat verdwaasd rond, waar kunnen we een kaartje kopen voor de RE19 en van waar vertrekt die? Geen Abellio automaat en ik zie ook de RE19 niet op de borden aangegeven. Er komt een wat oudere Duitse man aan, die weet het allemaal wel en alsof hij dagelijks niets anders doet dan toeristen informeren, haalt hij voor ons twee kaartjes uit een andere automaat en haalt hij ook informatie over onze route voor vandaag... Geen RE19 dus, althans niet tot Arnhem; er zijn werkzaamheden aan het spoor. We moeten in Oberhausen uitstappen en dan met een shuttlebus verder. Oh oké. Hij wijst ons het spoor met de mededeling dat de trein net weg is en we dus bijna een uur moeten wachten.
Ik wil toch even verhaal gaan halen bij het info-loket. De medewerker vertelt me ongeveer hetzelfde, maar heeft nog een tip om een andere trein te nemen die over 5 minuten vertrekt en dan toch weer overstappen op de bus.

Nou, rennen dus. We stappen in de trein, de deuren sluiten en hij vertrekt. Precies op tijd!
In Oberhausen lopen we weer verdwaasd rond. Verschillende uitgangen, maar waar staat die bus? Ik ga het vragen bij het info-loket. Bus is net een kwartier geleden vertrokken. Over drie kwartier gaat er weer een. We besluiten om koffie te gaan drinken met wat lekkers erbij in het station.
De bus doet er uiteindelijk twee uur over om in Arnhem te komen, met een tussenpauze van een kwartier in Emmerich. In Arnhem stond de gewone bus naar huis op het punt van vertrekken; die hebben we dus net kunnen halen...

We kunnen terugkijken op weer een reis waarvan we met volle teugen hebben genoten. Je zet hem van tevoren in elkaar en dan is het toch weer afwachten hoe het allemaal uit zal pakken. Hebben we tijd genoeg voor alles, zijn de rijafstanden goed, gaat alles lukken (qua weer, pech onderweg of openingstijden bijvoorbeeld), zit er afwisseling in, enz. Ik vind het heerlijk om te doen, de voorbereiding alleen al, is een vakantie op zich. En als alles dan klopt en je van het resultaat kunt genieten dan kun je daar met nog meer voldoening op terugkijken.

Leuk dat je meereisde en misschien tot een volgende keer!