Ontmoeting met Yahya en Betty

Vandaag hebben we een heel nieuwe ervaring gehad. We bezochten een van mijn penvrienden thuis. Ik had hem nog nooit eerder ontmoet en wat was het bijzonder...

Op tijd vertrekken we vanaf ons vorige hotel en rijden 271 km naar Mobile in het zuiden van Alabama. Hoewel, eerst een uurtje over binnenwegen naar het westen. We doen daar onderweg nog wat boodschappen voor de komende dagen, vullen de benzinetank en gaan dan voor het eerst deze vakantie de highway op; I65 richting het zuiden. Mooie rustige weg; we stoppen onderweg op de enige parkeerplaats voor een sanitaire stop en alvast iets te eten. We zullen om half een bij Yahya aankomen en hebben geen idee hoe het verder zal verlopen.

Snelweg door het moeras

We waren er al op voorbereid... Tomtom navigeert ons een zwarte woonwijk in. Het is hier niet op zijn allerslechtst, maar toch ook geen buurt waar je graag een wandeling zou willen maken. We naderen het huis van Yahya en Betty... Betty staat op de porch en laat net iemand uit. Als ze ons ziet, begint ze enthousiast naar ons te zwaaien. Ik had geen idee hoe ze dacht over onze komst, maar zo te zien had ik me geen zorgen hoeven maken. We worden hartelijk door haar verwelkomd. Ondertussen had ze al naar binnen geroepen en is ook Yahya naar buiten gekomen. Ik weet niet wat ik zie; zijn bolle wangen zijn weg en ook zijn buik is behoorlijk afgenomen. Staat hem prima! Een dikke knuffel volgt. We schreven zo'n twaalf jaar, totdat hij ruim anderhalf jaar geleden vrij kwam.  Yahya is heel blij mij te zien. Iets wat hij nooit verwacht had nog mee te maken.
In de tijd daarna kreeg hij een relatie met Betty, waarna ze zijn gaan samen wonen. Eerst in een betere buurt in een mooier huis. Vanwege financiële omstandigheden hebben ze dat echter moeten opgeven en zijn ze naar het huis waar Betty vroeger woonde teruggegaan, hier dus... Laat ik het er maar op houden, dat het er anders is dan bij ons thuis...

Het gesprek verloopt vlot en we praten over vanalles en nog wat. We hebben al snel het verschil tussen Betty en Yahya door. Die is overduidelijk. Betty zwaait de scepter in positieve zin en Yahya laat alles maar over zich heen komen; de lieve goedzak... Ze vullen elkaar goed aan en zijn goed voor elkaar. Dat blijkt ook uit alles. Mooi om te zien.

Het is wat aftasten wat de plannen zullen zijn voor vanmiddag en morgen. We hadden geen van allen hier vaste ideeën over. Betty moet in ieder geval eerst haar kleindochter (waar zij voor zorgt) van school halen. Daarna besluiten we voor vandaag om halverwege de middag bij Olive Garden (een Italiaans restaurant-keten) te gaan eten. Kleindochter wordt afgehaald en heeft een afhaalmaaltijd van McDonald's mee en wij stappen in de auto voor een ritje van 12 km naar het restaurant dichtbij het vliegveld.

In een Amerikaans bedieningsrestaurant eten, is iets wat we zelf vermijden en alleen bij uitzondering doen. Dat je al gevraagd wordt wat je wilt drinken voordat je zit, je voorgerecht na bestellen nog geen vijf minuten later op tafel hebt staan, dat je hoofdgerecht al komt terwijl je je voorgerecht nog niet op hebt en zonder dan ook maar eerst de lege andere borden weg te halen en dat je de rekening gepresenteerd krijgt en ze met het pinapparaat aan komen zetten voordat je uitgegeten bent, is iets waar ik maar niet aan kan wennen. Een grote deceptie vind ik dat. Ik zit rustiger bij een fastfoodrestaurant, waar ze ook niet steeds komen vragen of alles naar wens is. Kortom, een goed gesprek is nauwelijks mogelijk... We staan binnen driekwartier dan ook weer buiten en veel te veel dollars lichter.
Maar goed, het gaat erom dat we tijd doorbrengen met Yahya en Betty en ze verzekeren ons keer op keer dat ze erg blij zijn om ons te ontmoeten. Mooi toch?

Tegen half vijf brengen wij ze weer thuis en rijden we zelf door naar ons hotel, waar we eens keer relatief vroeg inchecken. Ook wel eens fijn...
Morgen weer een dag!