Laatste etappe... (deel II)

Ha lekker, weer gewoon op mijn computer tikken in plaats van mijn halfvergane laptopje. Hij vertoont veel kuren, maar ik kan er geen afstand van doen. Vanwege zijn formaat (10") is hij ideaal mee te nemen op vakantie.

Vandaag zijn we halverwege de middag eindelijk thuis gekomen. De reis is verder goed verlopen.
Het vliegtuig vertrekt precies op tijd. De verzorging door Delta is goed, hoewel we de maaltijden op de terugweg nou niet echt met een hoog cijfer konden waarderen. Maar dat is dan ook het enige.
Voor geplande aankomsttijd landen we om half tien op vliegveld Düsseldorf. En wat zien we? De bodem is bedekt met een laag sneeuw en het sneeuwt nog steeds... Hmm...

Op de koffers moeten we lang wachten, ze zijn bij de laatste vijf die de band op komen. Tja, vroeg ingecheckt, dan komen ze er het laatst weer uit waarschijnlijk. We waren al blij dat ze er allebei waren, want de Delta-app zei dat er een op het vliegveld in Atlanta nog zijn weg aan het vinden was. Dus we hadden enige zorgen daarover. Waarschijnlijk vergeten te scannen of zo...

We nemen de Skytrain naar Lufthafen Bahnhof. Het is ons onduidelijk of daar kaartjes voor moeten gekocht. Er zijn twee automaten. Er staan veel mensen om heen te draaien. Eén automaat schijnt het niet te doen en bij andere weten ze ook niet hoe ze er iets uit moeten krijgen. Wij gaan daar niet op staan wachten. De trein kan zo wel komen, dus we stappen gewoon zonder kaartje in. Bij evt. controle weten we dan toch zeker gewoon van niks? We hebben geen controle gehad en volgens mij is die er ook niet. We weten dus nog steeds niet zeker of we een kaartje hadden moeten hebben...

Op de Bahnhof lopen we wat verdwaasd rond, waar kunnen we een kaartje kopen voor de RE19 en van waar vertrekt die? Geen Abellio automaat en ik zie ook de RE19 niet op de borden aangegeven. Er komt een wat oudere Duitse man aan, die weet het allemaal wel en alsof hij dagelijks niets anders doet dan toeristen informeren, haalt hij voor ons twee kaartjes uit een andere automaat en haalt hij ook informatie over onze route voor vandaag... Geen RE19 dus, althans niet tot Arnhem; er zijn werkzaamheden aan het spoor. We moeten in Oberhausen uitstappen en dan met een shuttlebus verder. Oh oké. Hij wijst ons het spoor met de mededeling dat de trein net weg is en we dus bijna een uur moeten wachten.
Ik wil toch even verhaal gaan halen bij het info-loket. De medewerker vertelt me ongeveer hetzelfde, maar heeft nog een tip om een andere trein te nemen die over 5 minuten vertrekt en dan toch weer overstappen op de bus.

Nou, rennen dus. We stappen in de trein, de deuren sluiten en hij vertrekt. Precies op tijd!
In Oberhausen lopen we weer verdwaasd rond. Verschillende uitgangen, maar waar staat die bus? Ik ga het vragen bij het info-loket. Bus is net een kwartier geleden vertrokken. Over drie kwartier gaat er weer een. We besluiten om koffie te gaan drinken met wat lekkers erbij in het station.
De bus doet er uiteindelijk twee uur over om in Arnhem te komen, met een tussenpauze van een kwartier in Emmerich. In Arnhem stond de gewone bus naar huis op het punt van vertrekken; die hebben we dus net kunnen halen...

We kunnen terugkijken op weer een reis waarvan we met volle teugen hebben genoten. Je zet hem van tevoren in elkaar en dan is het toch weer afwachten hoe het allemaal uit zal pakken. Hebben we tijd genoeg voor alles, zijn de rijafstanden goed, gaat alles lukken (qua weer, pech onderweg of openingstijden bijvoorbeeld), zit er afwisseling in, enz. Ik vind het heerlijk om te doen, de voorbereiding alleen al, is een vakantie op zich. En als alles dan klopt en je van het resultaat kunt genieten dan kun je daar met nog meer voldoening op terugkijken.

Leuk dat je meereisde en misschien tot een volgende keer!

Laatste etappe...

Ons vliegtuig vertrekt pas om even over acht vanavond. Maar eerst nog even 400 km rijden naar Atlanta. We hebben dus ruim de tijd. We stappen om kwart voor negen de auto in. De rit gaat probleemloos. Autorijden in Amerika is voor ons geen straf en ondanks de eentonige route die we vandaag afleggen, genieten we van de laatste uurtjes samen. Wij en de auto dan. Hij is ons goed bevallen en heeft het, ondanks de lekke band, goed gedaan. Met een paar keer stoppen om te pauzeren en te tanken leveren we vijf uurtjes later dan de auto in.

Hoewel er een skytrain vanaf de centrale huurautolocatie naar het vliegveld gaat, nemen we toch de bus. Met de skytrain ga je tot aan de westkant van het vliegveld, waarna je moet overstappen op het treintje op het vliegveld zelf die pendelt tussen de vijf terminals. De internationale terminal ligt echter aan de oostkant en dat zou betekenen dat je naast het overstappen ook nog te maken hebt met 4 keer stoppen onderweg. De bus brengt ons rechtstreeks naar de internationale terminal (concours F).
Het is niet druk bij de Delta-balies en we zijn snel aan de beurt om onze bagage af te geven en een geprinte boardingcard in ontvangst te nemen. Hoewel je tegenwoordig je boardingcard op een app op je telefoon hebt, willen ze blijkbaar nog niet helemaal van de papieren af.

We hebben nog een kleine zes uur te gaan. Het is heerlijk om veel tijd te hebben en rustig in ogenschouw te nemen hoe alles reilt en zeilt. We gaan dus ook eerst maar lekker zitten om wat te drinken voordat we door de douane gaan.
Ook daar is het niet druk en we zijn direct aan de beurt. Alles gaat gesmeerd. We zijn dus op terminal F, maar het blijkt dat we moeten boarden op terminal E. Dus alsnog het treintje genomen en de volgende halte er weer uit. We lopen wat rond, bekijken wat winkeltjes en eten ons laatste broodje bij Arby's (mmmm... zo lekker!).

Dan begint het grote wachten, lezen, wat op internet zitten (hier helemaal onbeperkt gratis), alvast dit deel van mijn verslag schrijven en voor het glas kijken naar alles wat er buiten gebeurt... En ondertussen realiseren we ons, dat we nergens een echte paspoortcontrole hebben gehad!

Jekyll Island en Okefenokee

Het is nog niet helemaal de laatste dag, maar zo voelt het wel. Morgen zullen we alleen nog een paar honderd kilometer rijden naar het vliegveld. Vandaag gaan we eerst nog wat ondernemen. 

Een truckdriver houdt me bij het ontbijt aan de praat. Heeft een interessant verhaal en wil vervolgens alles weten over het verschil tussen ons pensioen in Nederland en dat van hem. We zitten echter op hete kolen en Johan staat op een gegeven moment maar gewoon op en zegt dat we moeten vertrekken. En ja, dat moeten we ook, want er staan twee locaties voor vandaag op het programma. Tegen negen uur stappen we dan ook in de auto en rijden vervolgens een uur recht naar het noorden. We gaan naar Jekyll Island. Dit eiland is recht boven het eiland waar we gisteren waren, maar deze is bewoond en met een brug aan het vasteland verbonden. 

Jekyll eiland lijkt een ideaal toeristeneiland te zijn voor de rijkeren. Mooi nieuw centrum met winkeltjes, nieuwe hotels, golfbaan, vliegveld en overal fietspaden. Ik had hier wel een fiets willen huren, maar dat zit er nu even niet in. We willen op dit eiland eigenlijk alleen maar Driftwood Beach bezoeken. Strand met aangespoelde boomkarkassen. We hebben het vrij vlot gevonden en lopen hier een half uurtje rond. Verwonderd lopen we rond, hoezo zijn die bomen hier aan land gekomen? Ons lijkt het meer dat hier ooit het bos, wat direct achter het strand is, al begon en dat de zee daar wat van afgenomen heeft. Maar goed... Later, bij napluizen, blijkt dat ik dat deels goed ingeschat heb. De zee is de noordpunt van het eiland aan het afkalven en daardoor spoelen losgeraakte bomen een eindje zuidelijker weer aan.

Als je de tijd hebt en er oog voor hebt kun je hier supermooie foto's maken. Wij hebben van beide niet zo veel eigenlijk en die combinatie werkt niet in het voordeel...

We stappen weer in de auto, rijden het eiland half rond, de brug over en dan recht naar het westen. Even na twaalven komen we aan bij het Okefenokee Swamp. We waren hier al in 2008, maar hadden toen de oostingang. We nemen nu de noordingang. Ik stond in de veronderstelling dat we hier alleen een boardwalk door het moeras konden lopen. Maar mijn voorbereiding is blijkbaar niet helemaal goed geweest. We kunnen een combiticket kopen voor een boottocht, een treinrit en een natuurvoorstelling. Alles begint steeds op het hele uur en we stellen samen met de baliemedewerkster een programma samen.
Om één uur kunnen we al direct met de boot mee. Johan en ik hebben geluk, we stappen als een van de eerste in de boot en zitten op het voorste bankje. De gids is de hele weg aan het praten, maar ik versta er grotendeels niets van. Hij praat erg knauwerig en heeft een behoorlijk zuidelijk accent. Zijn verhaal is doorspekt met grappen en hij moet er zelf nog het hardste om lachen... Maar goed, het mag de pret niet drukken. We krijgen een mooie tocht voorgeschoteld met verschillende alligators, hele jonge, maar we zien er ook een van een jaar of 80 oud. Toch apart, zo vlak langs de boot. Verder een paar schildpadden en dat was het zo ongeveer betreffende de fauna.

Om twee uur is het tijd voor de natuurvoorstelling. We hebben echt geen idee wat hierbij voor te stellen, maar laten het maar op ons af komen. In een gebouwtje zitten we op een soort van tribune en dan komt een mevrouw van alles vertellen over achtereenvolgens de landschildpad, een slang en een babyalligator. Ze heeft de levende dieren mee en mensen die dat willen mogen ze in de handen nemen. Weet niet wat ik hiervan moet denken... Na afloop hiervan komt er nog een kwartier durende film over het moeras. We bekijken de eerste beelden en stappen dan op. We hebben geen zin om met dit mooie weer nog langer binnen te zitten.

We lopen dan wat rond en begeven ons naar het treintje als het tegen drieën wordt. We nemen de laatste wagon, de enige die niet overkapt is. Laten ons heerlijk rondrijden, zien nog een paar alligators onderweg en er wordt gestopt bij Pioneer Island Homestead. Een gedeelte met allemaal huisjes uit de pioneertijd. Best interessant, maar door de jaren heen hebben we dat natuurlijk al behoorlijk vaak gezien. Er wordt zo'n 20 minuten voor uitgetrokken en dan gaat de trein verder naar daar waar hij vertrok. De treinrit ging wat minder door het moeras, maar daar lijkt het me ook moeilijk spoor aanleggen.

Als laatste doen we natuurlijk toch de boardwalk. Een houten voetpad door het moeras van 750 meter lang. Leuk wandelingetje. We hadden hier alligators tegen kunnen komen, maar die zien we niet. Je moet er ook voor tekenen dat je er op eigen risico op gaat. Maar eigenlijk, daar waar het pad laag is kunnen geen grote alligators komen en daar waar ze wel kunnen komen is het pad hoog.

Dichtbij het eindpunt is een uitkijktoren met 116 treden. Je komt dan precies boven de boomtoppen uit. Het is goed te zien dat hier een aantal jaren geleden brand is geweest. Over hetzelfde pad ga je dan ook weer terug. Was wel even lekker om hier te kunnen lopen na al dat zitten van vandaag.

Het zit erop voor vandaag, maar ook voor deze vakantie. Na aankomst op onze hotelkamer beginnen we met het uitmesten van de auto en alles moet weer terug in de koffer. We checken ons in voor de vlucht en wonder boven wonder mag Johan direct mee...

Cumberland Island

Dan kun je in een ander land zitten waar de tijd (op dit moment) vijf uur achter loopt en het moment uitstellen, of je kunt op een onbewoond eiland gaan rondlopen in ontkenning; maar uiteindelijk kun je er niet aan ontkomen dat je vandaag je 60e verjaardag hebt. Het zij zo... Dan maar het beste er van maken.

Voor deze gelegenheid gaan we inderdaad naar een onbewoond en ongerept eiland. Het is zo'n 25 km lang en op het breedste punt 6 km breed. Op het smalste 1 km. Er zijn geen voorzieningen.
Je kunt er alleen komen met een veerboot, die ongeveer 5 km van ons hotel is. Die gaat 's ochtends twee keer heen en in de namiddag twee keer terug. Er mag maar een bepaald aantal mensen tegelijkertijd op het eiland zijn.
Ik had hiervoor maanden geleden al geboekt en het lijkt nodig ook. De boot was afgeladen vol.
Het eiland is onderdeel van National Park Service, dus we kunnen onze jaarpas hiervoor gebruiken. Voor de veerboot moet echter wel apart betaald worden.

De boot heeft 45 minuten nodig om er te komen en tegen tien uur komen we aan. We hebben een helder blauwe lucht, maar er staat een koude wind uit het westen. De temperatuur is op dat moment zo'n, 12 graden en zal verder niet boven de 16 uitkomen.
We lopen de River Trail naar het zuiden; die gaat langs de westkust en we zien af en toe de sound (water en moerasachtig land tussen vasteland en eiland). De wind is echter behoorlijk en we hebben het gewoon koud. Johan heeft zijn wintermuts op en ik zit mijn capuchon van het fleecejack op. In mijn blauwe fleecejack kan ik sowieso zo onderhand uitgekend worden deze vakantie. Hij doet goede diensten...!

We volgen een mooi wandelpad met veel palmettobegroeiing en eiken met Spaans mos, tot we uiteindelijk bij de Dungeness Ruins uitkomen. Eeuwen geleden was hier een enorm landhuis, dat uiteindelijk in vlammen opging. De ruïne is hier nog een overblijfsel van. De wilde paarden die we onderweg tegenkwamen, zijn dus ook nazaten van de paarden die hier vroeger bij hoorden.
We slenteren hier een tijdje rond en komen uiteindelijk ook bij het zoutmoeras dat hier achter gelegen is. Komen langs een kerkhofje en over een houten wandelbrug, waarbij we overigens weer een armadillo zien!

Zo langzamerhand naderen we de duinen aan de andere kant van het eiland en tenslotte hebben we uitzicht over een breed strand en de oceaan, met alleen hier en daar wat personen. Fenomenaal!
De temperatuur hier is een stuk aangenamer. Een beetje genesteld tegen de duinen aan, liggen we zelfs een uurtje in de zon te bakken.
We lopen vervolgens zo'n 4 km over het strand in noordelijke richting. Verbazen ons over reusachtige schalen van de ghost crab en vinden mooie grote schelpen.

Schaal van Ghost crab, circa 30 cm doorsnee (zonder staart)

We gaan dan weer richting het westen de duinen in en niet lang daarna richting het zuiden door boslandschap van het zelfde soort als in het begin, parallel aan de duinen. Overal is het heerlijk rustig en op de paden zijn we zelfs vrijwel niemand tegengekomen.

We komen bij een primitieve camping; zitten daar nog even in de duinen en lopen vervolgens recht naar het westen om weer uit te komen bij de bootdock. Al met al hebben we zo'n 10 km gelopen.
Het is nog een uur te vroeg, maar we kunnen hier nog even rondkijken en er begint om vier uur zelfs een half uur durende uitleg over zeeschildpadden. Ik ga er naar toe, Johan interesseert het niet zo. Hij gaat al vast in de rij staan als de boot aankomt. Zo zijn we verzekerd van een plekje binnen in de boot, want buiten in de wind blijft het nog behoorlijk fris. We hadden echter geen betere dag kunnen treffen. Het schijnt zomers behoorlijk heet te zijn en dan stikt het er van de muggen. Dus helemaal prima zo. Mijn verjaardag hebben we uitstekend doorgebracht!

St. Augustine

St. Augustine is Amerika's oudste plaats en werd gesticht in 1565 door Spaanse ontdekkers. Vanuit Daytona is het een uur rijden. Tien jaar geleden waren we hier al en bezochten toen het fort. Omdat we niet veel tijd hadden, zijn we er verder wat vluchtig door heen gereden, denkende dat het niet veel voorstelde. Dat was echter tot grote verontwaardiging van een vriendin en ik heb dus steeds het gevoel gehad dat we dat niet goed hadden ingeschat. Nu we de kans hebben, gaan we er toch nog maar eens naar terug. En ja, het is zeker de moeite waard!

We pakken deze ochtend onze spullen bij elkaar, zeggen Keith gedag en rijden dus naar het noorden. We hadden de kustweg kunnen pakken, maar dat deden we tien jaar geleden al. Ik herinner me dat van de oceaan niet al te veel te zien was, dus we doen dat deze keer niet. We nemen gewoon de snelweg, dat schiet even wat lekkerder op en zo hebben we meer aan onze dag.

We komen halverwege de ochtend aan. Zoeken eerst Amerika's eerste stenen kerkje op. Althans, dit is de plek waar het eerst een gebedsdienst gehouden werd; Mission de Nombres de Dios. Ligt in een klein parkje met oude graven, gedenkbomen en andere herdenkingsmonumenten. Het is eigenlijk meer een kapelletje, door de jaren heen helemaal begroeid. Leuk om te zien.

We rijden daarna door naar de parkeergarage bij het bezoekerscentrum. Betalen het platte tarief van $ 15.00 en hoeven dus voor de rest van de dag de tijd niet in de gaten te houden, wat je wel hebt als je elders parkeert. Zover ik dat tenminste gezien heb...
We krijgen een kaart in het bezoekerscentrum, waarop diverse locaties omcirkeld worden die de moeite waard zijn. Het centrum bevat een lange straat met diverse soorten kleine winkeltjes en restaurantjes. Hier is geen verkeer. Verder nog wat andere al of niet klinkerstraatjes die er gezellig uit zien. Er zijn van allerlei huizen en dergelijke te bezichtigen, maar overal moet voor betaald worden. Niet alles kan me interesseren, want ik heb geen idee wie die mensen zijn, waarvan we het huis zouden moeten bekijken. Midden in dit alles is nog zoiets als een historisch openluchtmuseum, maar er komt een schoolklas(?) luidruchtige kinderen aanlopen. We besluiten dat we het beter kunnen gaan proberen op de terugweg.

Wél bezoeken we het oudste huis van St. Augustine, wat niet al te ver van het oudste straatje staat. Het huis en de inrichting is nog vrijwel authentiek. De rondleiding duurt een half uur, maar er wordt heel veel verteld over een bepaalde familie die hier woonde. Dat gaat zo snel, dat ik moeite heb om het te volgen en mijn gedachten er niet bij kan houden. Johan en ik lopen dus zelf wat rond en besluiten om eerder de uitgang weer op te zoeken.

Buiten het centrum staan nog wat grotere imposante gebouwen, een school dat vroeger een hotel was, het stadhuis en een kathedraal bijvoorbeeld.

Wanneer we op de terugweg weer langs het openluchtmuseumpje lopen, blijkt het een gaan en komen van schoolklassen te zijn. Dus het is er zeker niet beter op geworden. We slaan dit gedeelte dan maar over.

We besluiten om de auto te pakken en de Old Jail op te zoeken. Stonden eerst ergens verkeerd, precies voor een DQ (Dairy Queen) en vinden dat we ons ook wel eens op een ijsje mogen trakteren. Funnelcake met caramel ziet er wel interessant uit en die gaan we dus proberen... Mmm...
Maar dan toch nog naar de Old Jail. Eenmaal aangekomen, zien we dat de Jail helemaal ingepakt staat in steigers en doeken. Jammer, maar rondleidingen zijn er nog wel. De prijs van $ 10.00 per persoon mag er zijn, maar we doen het toch. De 'gevangene' in streepjespak heeft een leuke manier van vertellen. Voor we naar binnen gaan toont hij ons het schavot met de galg. Hier werden de misdadigers voor de ogen van publiek die er voor betaalde, maar ook voor die van medegevangenen opgehangen.
De gevangenis is niet echt groot, heeft twee etages cellen in het middenblok (met gang er omheen), maar helemaal authentiek en stond model voor het latere Alcatraz in Californië. Ik moet zeggen, het was behoorlijk indrukwekkend.

Als we er uit komen (met bewijs dat we vrijgelaten zijn), wordt het toch echt tijd dat we in de auto stappen voor de rest van onze route vandaag. Nog zo'n anderhalf uur te gaan naar St. Marys, inclusief wat oponthoud bij Jacksonville. We steken daarbij de grens naar Georgia over.

Sightseeing in de omgeving van Daytona

Voor deze dag hadden we niet echt plannen. Misschien nog wat motoren kijken, of een dagje naar het strand. Echter, de dag begon bewolkt en regenachtig. Voor beide niet echt een gunstige omstandigheid. Bovendien wéér motoren kijken, is misschien ook wel wat teveel van hetzelfde...

We besluiten dus om in de auto te stappen en rijden naar het noorden. Ik had in de wegenatlas gezien dat daar wat staatsparken zitten en we gaan er maar eens gewoon naar toe. Kijken of het iets is en hopen dat de regen misschien inmiddels opgehouden zal zijn.

Het eerste park is Tomoka State Park. Het regent nog steeds wat als we aankomen, dus we twijfelen of we hiervoor dan entree gaan betalen. Maar ja, die $ 4.00 zal de kop niet kosten, dus we gaan er voor. Dit park is gelegen op een schiereiland en bij de punt komen twee rivieren samen; Tomoka River en Halifax River. We kunnen met de auto helemaal tot aan de punt komen. We stappen uit, lopen wat langs de oever, terwijl het nog licht regent. Er is niet echt veel te zien, behalve een historisch monument dat betrekking heeft op het indianendorp Nocoroco dat hier ooit was. Echt wandelpaden hebben we niet gezien. Het park wordt veel gebruikt door kampeerders en sportvissers. En dat is het wel zo'n beetje.

Rijden door Tomoka State Park

Historisch monument

Wandelen langs de rivierkust

En dan toch bedenkingen krijgen...

We rijden door naar het volgende staatspark en komen uit bij het Bulow State Park. Geen entree hier. Het is inmiddels droog geworden, gelukkig. We besluiten om hier een leuke wandeling te maken. Het staat niet echt duidelijk aangegeven. Na zo'n 500 meter zijn we weer terug op het beginpunt. Tja, dat schiet niet op natuurlijk... 😑

We nemen een ander pad. We lopen driekwartier heen en dan weer dezelfde route terug. Jammer genoeg geen rondje, maar mooi is het wel. We komen niemand anders tegen dan een mountainbiker en een vreemd beest...Wat het is weten we niet, dus ik vind het een beetje eng. We kunnen echter heel dichtbij komen en goede foto's maken. Later hoor ik van Keith, onze Airbnb host, dat het een armadillo is en ongevaarlijk. 

Eeuwenoude eik met Spaans mos

Leuk klein rondje met houten wandelpaadje

Armadillo

De zon is ondertussen behoorlijk gaan schijnen en het wordt warm. Wat zullen we doen? In plaats van nog een park, rijden we nu naar het zuiden van Daytona en gaan naar Ponce de Leon, waar een historische en gerestaureerde vuurtoren is op het zuidelijkste puntje van de South Peninsula. 

We komen er om vier uur aan en kopen een kaartje voor de toren en het bijbehorend (openlucht)museum. We hebben dan nog precies een uur voor het gaat sluiten. De 202 treden naar boven voelen we inmiddels wel in onze benen... Het uitzicht (en de wind) is fenomenaal. Langer dan een minuut of vijf blijven we niet boven. Beneden doen we nog wat gebouwtjes aan die onderdeel zijn van het museum, pomphuis, generatorhuis, huis van de beheerder, een gebouwtje met allerlei informatie zijn daar voorbeelden van. Eigenlijk hebben we geen geduld en tijd om alles goed te bekijken.

Het is tijd om terug te rijden naar onze Airbnb. We zullen een andere kamer krijgen. Eigenlijk de kamer die we ook geboekt hadden. Maar Keith, onze host, had per ongeluk een Frans stel in die kamer gestopt. We kregen daarom een kamer met een kleiner bed en uitzicht op de straat. Hij kwam er pas later achter. Ik vond het al gek dat ons bed op heel anders was dan op het plaatje... We kregen er daarom een andere kamer bij. Uiteindelijk vonden we het helemaal niet zo'n probleem. Maar nu wilde hij toch wel graag vier Duitsers in die twee kamers stoppen. Daar de Fransen vandaag vertrokken, konden wij dus alsnog in de grotere kamer met het kingbed. Dus vanmorgen onze spullen klaar gezet en toen we een uurtje geleden terugkwamen was alles oververhuisd...