We zijn weg...

We zijn weg, maar nog niet helemaal. Vooruitlopend op onze vliegreis morgen, zijn we vandaag alvast naar Düsseldorf gegaan... met de trein! We dachten: we doen het eens een keer anders en proberen de RE19 vanuit Arnhem.

De RE19 is een nieuwe lijn van de Duitse Albellio en rijdt tussen Arnhem en Düsseldorf. Hij vertrekt ieder uur, stopt in Nederland alleen nog in Zevenaar en gaat dan als stoptrein in Duitsland verder.
We vertrekken rond half twee met de bus van huis en arriveren rond twee uur op het station. Kaartjes moeten gekocht voor de treinrit en dat kan alleen in de Albellio-automaat die op het station te vinden is. Het is allemaal heel simpel en binnen een paar minuten hebben we twee kaartjes gekocht voor € 15,30 per stuk. Er is nog genoeg tijd over, we kopen nog twee broodjes voor de avond en lopen dan richting het perron. We staan in de veronderstelling dat we nog een half uur in de wachtruimte moeten zitten, maar hé, de trein staat er al! Dat is mazzel, want het is bitter koud buiten.
De treinrit duurt in totaal een uur een veertig minuten. Een aangenaam ritje. De trein is voor nog geen kwart gevuld, wordt in Duitsland iets voller, maar zal nog niet halfvol worden. De Duits/Nederlandse conducteurs lopen veelvuldig heen en weer en hebben de volle aandacht voor onze rugzakken en willen daar alles over weten... 😊

Bij aankomst staat de host van de Airbnb op de taxistandplaats te wachten. Peter brengt ons in een kwartiertje naar zijn huis en verwelkomt ons in zijn appartementje op de bovenverdieping. We hebben de beschikking over een slaapkamer, woonkamer, een keukentje, douche en aparte toilet. Knus en gezellig ingericht. Er staat fruit en koeken op tafel, drinken in de koelkast.
We maken soep warm en eten ons broodje en maken het ons makkelijk.

Er valt werkelijk niet veel bijzonders te vertellen verder; bovendien heb ik op dit moment totaal geen inspiratie. Dus ik laat het maar hierbij.

Ja, daar gaan we weer!

Tien jaar geleden gingen we ter gelegenheid van mijn 50e verjaardag in 2008 voor het eerst naar Amerika en we kozen voor de staten Georgia en Florida. We bezochten tijdens die trip ook twee penvrienden in de gevangenis. En wat waren we van alles onder de indruk... Als ik die reisverslagen van toen lees, dan komt die onbevangenheid en verwondering over de clichés die bevestigd werden, weer helemaal naar boven.

We raakten verknocht aan het op deze manier van vakantie vieren en keerden in de jaren hierna nog diverse keren terug naar Amerika. Steeds naar andere delen en altijd gecombineerd met het bezoeken van een of twee andere penvrienden. Inmiddels kunnen we wel zeggen, dat we langzaam maar zeker ervaren Amerika-gangers gaan worden...

We hadden bedacht dat mijn 60e verjaardag een goede aanleiding zou zijn om terug te keren naar het gebied waar het ooit begon. In het vroege voorjaar is de kans op een aangename temperatuur in het zuidoosten het beste. Tevens is het een mooie kans om weer eens bij Johnny en William langs te gaan. Ook een bezoek aan iemand anders die ik door het schrijven heb leren kennen, staat op de planning.
Verder zal er genoeg tijd overblijven voor het toeristische vertier. We rijden een andere route en zien dus weer andere locaties. Onze laatste vakantie in 2017 stond vooral in het teken van rode rotsen en ravijnen; deze keer is het land groen en vlak en gaan we vooral te maken krijgen met water...