Cumberland Island

Dan kun je in een ander land zitten waar de tijd (op dit moment) vijf uur achter loopt en het moment uitstellen, of je kunt op een onbewoond eiland gaan rondlopen in ontkenning; maar uiteindelijk kun je er niet aan ontkomen dat je vandaag je 60e verjaardag hebt. Het zij zo... Dan maar het beste er van maken.

Voor deze gelegenheid gaan we inderdaad naar een onbewoond en ongerept eiland. Het is zo'n 25 km lang en op het breedste punt 6 km breed. Op het smalste 1 km. Er zijn geen voorzieningen.
Je kunt er alleen komen met een veerboot, die ongeveer 5 km van ons hotel is. Die gaat 's ochtends twee keer heen en in de namiddag twee keer terug. Er mag maar een bepaald aantal mensen tegelijkertijd op het eiland zijn.
Ik had hiervoor maanden geleden al geboekt en het lijkt nodig ook. De boot was afgeladen vol.
Het eiland is onderdeel van National Park Service, dus we kunnen onze jaarpas hiervoor gebruiken. Voor de veerboot moet echter wel apart betaald worden.

De boot heeft 45 minuten nodig om er te komen en tegen tien uur komen we aan. We hebben een helder blauwe lucht, maar er staat een koude wind uit het westen. De temperatuur is op dat moment zo'n, 12 graden en zal verder niet boven de 16 uitkomen.
We lopen de River Trail naar het zuiden; die gaat langs de westkust en we zien af en toe de sound (water en moerasachtig land tussen vasteland en eiland). De wind is echter behoorlijk en we hebben het gewoon koud. Johan heeft zijn wintermuts op en ik zit mijn capuchon van het fleecejack op. In mijn blauwe fleecejack kan ik sowieso zo onderhand uitgekend worden deze vakantie. Hij doet goede diensten...!

We volgen een mooi wandelpad met veel palmettobegroeiing en eiken met Spaans mos, tot we uiteindelijk bij de Dungeness Ruins uitkomen. Eeuwen geleden was hier een enorm landhuis, dat uiteindelijk in vlammen opging. De ruïne is hier nog een overblijfsel van. De wilde paarden die we onderweg tegenkwamen, zijn dus ook nazaten van de paarden die hier vroeger bij hoorden.
We slenteren hier een tijdje rond en komen uiteindelijk ook bij het zoutmoeras dat hier achter gelegen is. Komen langs een kerkhofje en over een houten wandelbrug, waarbij we overigens weer een armadillo zien!

Zo langzamerhand naderen we de duinen aan de andere kant van het eiland en tenslotte hebben we uitzicht over een breed strand en de oceaan, met alleen hier en daar wat personen. Fenomenaal!
De temperatuur hier is een stuk aangenamer. Een beetje genesteld tegen de duinen aan, liggen we zelfs een uurtje in de zon te bakken.
We lopen vervolgens zo'n 4 km over het strand in noordelijke richting. Verbazen ons over reusachtige schalen van de ghost crab en vinden mooie grote schelpen.

Schaal van Ghost crab, circa 30 cm doorsnee (zonder staart)

We gaan dan weer richting het westen de duinen in en niet lang daarna richting het zuiden door boslandschap van het zelfde soort als in het begin, parallel aan de duinen. Overal is het heerlijk rustig en op de paden zijn we zelfs vrijwel niemand tegengekomen.

We komen bij een primitieve camping; zitten daar nog even in de duinen en lopen vervolgens recht naar het westen om weer uit te komen bij de bootdock. Al met al hebben we zo'n 10 km gelopen.
Het is nog een uur te vroeg, maar we kunnen hier nog even rondkijken en er begint om vier uur zelfs een half uur durende uitleg over zeeschildpadden. Ik ga er naar toe, Johan interesseert het niet zo. Hij gaat al vast in de rij staan als de boot aankomt. Zo zijn we verzekerd van een plekje binnen in de boot, want buiten in de wind blijft het nog behoorlijk fris. We hadden echter geen betere dag kunnen treffen. Het schijnt zomers behoorlijk heet te zijn en dan stikt het er van de muggen. Dus helemaal prima zo. Mijn verjaardag hebben we uitstekend doorgebracht!