Op het randje...

Vanmorgen om half negen, laden we alles weer in de auto en gaan op weg naar de gevangenis. Johan zal nu ook mee gaan bezoeken, waarna we door zullen rijden naar onze volgende locatie, Troy in Alabama, waar we dus nu een uurtje of twee geleden zijn aangekomen. Mijn laptop heeft de hele tijd kuren en ik kon hem weer eens niet gebruiken. Hopelijk laat hij me nu even met rust...

We komen tegen negen uur bij de gevangenis aan. Er wachten meer mensen dan gisteren, maar na een tijdje zijn we dan toch aan de beurt. De CO in charge heeft (zoals gewoonlijk) moeite met onze namen. Maar na een tijdje komt het dan goed, denken we... Er komt namelijk een alarmerend bericht. Gisteren was Johnny's bezoekdag; niet vandaag. Klopt, maar hij heeft voor vandaag een 'special visit' aangevraagd. Maar nee, volgens haar kan een inmate geen special visit aanvragen, dat had ik moeten doen! Huh...? Ik was me daar helemaal niet van bewust, ik dacht dat Johnny dat gedaan had. Maar nee, er stond niets in de computer. We kunnen niet bezoeken en komen er dus niet in. Wow... Ik schrik me kapot. Ik krijg ook flashbacks van vorige keren, dat ik ergens anders geweigerd was om andere redenen. Niet weer, toch zeker...?
Ik vraag om een uitzondering, we komen immers 'all the way from The Netherlands...' en zet mijn zieligste gezicht op. Ze zegt, dat ze de luitenant gaat bellen. Ze komt even later terug en zegt dat de luitenant zo komt, maar dat we weer terug naar buiten moeten, zodat ze verder kan met het inchecken van anderen.
En zo wachten we buiten zeker een half uur op een bankje. Komt de luitenant nog? Zijn we vergeten? Maar dan toch eindelijk, roept ze ons naar binnen. Ze vertelt dat de luitenant geen goedkeuring kon geven en dat ze daarom de warden maar thuis (het is immers zondag) hebben gebeld... En hij vond het goed! Joepie!! Dolblij ben ik. Het is inmiddels kort bij tien uur...
Als we in de bezoekersruimte komen en ik mijn papier afgeef, spreekt de luitenant ons direct al aan over de complicaties; hij is zichtbaar blij dat het goed gekomen is. Even later komt Johnny binnen en ik zie dat hij ook hem daarover ook aanspreekt. Vervolgens hoor ik van Johnny het echte verhaal. Hij had weldegelijk bij de onderdirecteur een special visit aangevraagd en dat was ook goedgekeurd. Hij werkt namelijk voor haar en zat dus eigenlijk kort bij het vuur. Er is echter verzuimd die goedkeuring in de computer te zetten...
Oké, hoe dan ook, ik ben blij dat ik doorgedramd heb, anders hadden we vandaag daar niet binnen gezeten. Dat was op het randje dus...

De dag verloopt verder zonder grote bijzonderheden. Jammer genoeg, is de camera nog steeds kapot, dus ook vandaag geen foto...
We bespreken nog van alles. Vooral het vooruitzicht van zijn vrijlating is een geliefd onderwerp. De rechter die hij altijd al heeft gehad, was ook altijd al overtuigd van zijn onschuld, maar had geen grond hem vrij te spreken. Maar nu, met de vondst van het DNA is alles veranderd. Op 31 januari kreeg Johnny officieel te horen, dat het inderdaad niet aan hem toebehoorde. Tezamen met nog wat andere feiten, kan het niet anders of hij komt nu vrij...!
De rechter is 92 jaar en al lang gepensioneerd, maar bepaalde zittingen kan hij nog blijven doen, waaronder deze... Ik wil eigenlijk niet op de feiten vooruit lopen. Maar alle advocaten die hij had in het verleden, maar ook die van Georgia Innocents Project en Southern Center of Human Rights, zullen er allemaal bij zijn op 7 mei. Na 41 jaar onschuldig in de gevangenis gaat hij eindelijk vrij komen!

We gaan een half uurtje eerder weg om op weg te gaan naar Providence State Park. We nemen afscheid met veel optimisme in ons hart. Voor het eerst geen treurige bedoening.
Als we bij de auto komen, staan daar wel twee zwarte vrouwen treurig te wezen. Twee zussen, de een uit Atlanta, de ander uit Californië. Ze mochten niet naar binnen om dezelfde reden als aanvankelijk Johan en ik. Ze zijn de hele dag aan het overleggen en het bellen geweest, maar het mocht niet baten. We raken aan de praat en ik vertel over Johnny. Het blijkt dat hun broer in precies zo'n situatie zit. Maar de jongste zus is zo oprecht blij voor mij, dat ze vraagt of ze me mag knuffelen! Ach nou ja, waarom ook niet??

Na dit oponthoud stappen we dan toch eindelijk in de auto en zetten koers naar het genoemde park, met de bijnaam "Little Grand Canyon". Eigenlijk waren we hier tien jaar geleden ook. Het maakte toen best veel indruk op ons. We hoefden onze route maar heel iets te verleggen om het nu ook mee te kunnen nemen, al is het maar voor een uurtje. Dat is vooral gelukt omdat de tijd in Alabama een uur teruggezet moest worden, dus dat gaf wat ruimte.
We lopen inderdaad maar een uurtje, langs de rand van het park, maar tevens ook het mooiste gedeelte. Wat is het al weer veranderd! Het gaat hier heel erg hard. Het is te zien dat ze de afzettingen al weer verder achteruit hebben gezet. We vinden het heel bijzonder om hier na tien jaar te zijn; wat lijkt het toch kort geleden...

Dan is het toch echt tijd om verder te rijden. Het is nog 133 km tot ons hotel en we willen daar nog bij daglicht aankomen. We genieten van de route; binnenwegen over glooiend boslandschap. Piepkleine dorpjes en huizen her en der. De wegen in Georgia zijn goed en netjes. Nergens vuil in de berm, zoals bij ons... De huizen zien er prima uit en er zijn kerkjes in overvloed. We blijven ons afvragen waar zij de parochianen vandaan halen, want ze staan grotendeels in de middle of nowhere...
We verruilen Georgia voor Alabama. De wegen zijn nog steeds netjes. De huizen net wat armoediger. Her en der echt oude bouwvallen, soms mooi van lelijkheid.
Op het moment dat de zon ondergaat komen we aan in Troy. We hebben het voor donker gered!

En dan nog even dit: In 2007 heb ik voor Johnny een weblog opgezet met zijn eigen verhaal en andere info over zijn case. Een van zijn advocaten heeft me gevraagd om die tijdelijk off-line te halen, omdat het voor de rechtsgang beter is om alleen neutrale informatie te hebben. Maar mocht je geïnteresseerd zijn, dan stuur me even een berichtje (contactbutton rechtsboven), Dan kan ik het voor je zichtbaar maken...