Laatste etappe...

Ons vliegtuig vertrekt pas om even over acht vanavond. Maar eerst nog even 400 km rijden naar Atlanta. We hebben dus ruim de tijd. We stappen om kwart voor negen de auto in. De rit gaat probleemloos. Autorijden in Amerika is voor ons geen straf en ondanks de eentonige route die we vandaag afleggen, genieten we van de laatste uurtjes samen. Wij en de auto dan. Hij is ons goed bevallen en heeft het, ondanks de lekke band, goed gedaan. Met een paar keer stoppen om te pauzeren en te tanken leveren we vijf uurtjes later dan de auto in.

Hoewel er een skytrain vanaf de centrale huurautolocatie naar het vliegveld gaat, nemen we toch de bus. Met de skytrain ga je tot aan de westkant van het vliegveld, waarna je moet overstappen op het treintje op het vliegveld zelf die pendelt tussen de vijf terminals. De internationale terminal ligt echter aan de oostkant en dat zou betekenen dat je naast het overstappen ook nog te maken hebt met 4 keer stoppen onderweg. De bus brengt ons rechtstreeks naar de internationale terminal (concours F).
Het is niet druk bij de Delta-balies en we zijn snel aan de beurt om onze bagage af te geven en een geprinte boardingcard in ontvangst te nemen. Hoewel je tegenwoordig je boardingcard op een app op je telefoon hebt, willen ze blijkbaar nog niet helemaal van de papieren af.

We hebben nog een kleine zes uur te gaan. Het is heerlijk om veel tijd te hebben en rustig in ogenschouw te nemen hoe alles reilt en zeilt. We gaan dus ook eerst maar lekker zitten om wat te drinken voordat we door de douane gaan.
Ook daar is het niet druk en we zijn direct aan de beurt. Alles gaat gesmeerd. We zijn dus op terminal F, maar het blijkt dat we moeten boarden op terminal E. Dus alsnog het treintje genomen en de volgende halte er weer uit. We lopen wat rond, bekijken wat winkeltjes en eten ons laatste broodje bij Arby's (mmmm... zo lekker!).

Dan begint het grote wachten, lezen, wat op internet zitten (hier helemaal onbeperkt gratis), alvast dit deel van mijn verslag schrijven en voor het glas kijken naar alles wat er buiten gebeurt... En ondertussen realiseren we ons, dat we nergens een echte paspoortcontrole hebben gehad!