De Golf van Mexico

Vandaag zijn we langs de kustlijn gereden van de Golf van Mexico in de panhandle van Florida. We vertrekken op tijd en zetten eerst koers richting Fairhope. Ik heb eens meegekregen dat dat een leuk plaatsje moet zijn.
Bij het binnenrijden worden we inderdaad verwelkomd door vlaggen aan weerszijden van de weg. Ook de bloemen overal vallen ons op. Tuinmannen zijn druk doende die overal in de berm aan te planten. De economie zal hier goed draaien, want er zijn hier geen leegstaande winkeltjes in downtown. Iets dat je elders meer dan regelmatig tegenkomt.
Ik realiseer me dat we vandaag de tijd hard nodig zullen hebben omdat we van plan zijn om de kustweg zo veel mogelijk te volgen Dus kunnen hier niet al teveel tijd gaan besteden.

Een echte kustweg is er eigenlijk niet. Met bruggen kun je naar sommige barrier-eilanden en als je geluk hebt zie je de zee. Vaak echter, is er bebouwing tussen de weg en de zee en dat is jammer. Als die bebouwing er op bepaalde stukken niet is, heb je nog te maken met de duinen. Dus er moet enige moeite gedaan worden om echt bij de zee te komen. Auto parkeren en gewoon door de duinen het strand op lopen. Niet veel moeite en het is prachtig.

Bruggen hebben we trouwens vandaag vele gehad. Ben de tel kwijt geraakt. Bij eentje moesten we tol betalen en ik dacht dat het de entree was voor een nationaal park. We namen dus de rijbaan voor personen met een jaarpas. We hadden die nog van vorig jaar, dus mooi toch...? Eenmaal bij het loket zag ik dat het toch niet voor het park was en we stonden dus helemaal verkeerd. Konden ook niet meer terug, dus reden we er maar doorheen. Met als gevolg dat we nu de rekening thuis gepresenteerd krijgen, inclusief kosten van Hertz natuurlijk. Beetje jammer...

Ik was vantevoren van plan om een of twee staatsparken mee te nemen. Maar daarvoor hebben we echt niet genoeg tijd. We geven de voorkeur aan gewoon hier en daar eens lekker op het strand te wandelen of gewoon even te gaan zitten. Heerlijk genieten. De eerste keer dat we dat doen, zien we zo'n 150 meter uit de kust dolfijnen heen en weer zwemmen. Wat bijzonder! Jammer genoeg is het lastig om een foto te maken.
De temperatuur zal niet boven de 16 graden uitkomen, er staat nl een fris windje. Maar de zon schijnt, de lucht is blauw en het is heerlijk met een vest aan. En ooohh, wat is het water blauw en de stranden wit...!

Ik had graag even in het plaatsje Destin rondgewandeld. Het was er druk en ik denk dat we de parkeerplaats al voorbijgereden waren. We rijden dus maar door en stoppen in het volgende plaatsje Seaside, waar het ook leuk moest zijn. Wel, ik denk dat hier de jetset vakantie viert. Overal dikke vette auto's en prijzen waar je U tegen zegt. Voor ons geen Chicago hotdog voor 9 dollar of een milkshake voor 7,50...
We maken hier wel een wat langere strandwandeling.

 Dolfijn rechtsboven, slechte foto... maar ja, ging steeds zo vlug, dat ik het hier maar bij gelaten heb... 

Om half zes komen we aan bij onze Airbnb voor de overnachting. Valerie en Gary ontvangen ons hartverwarmend. We krijgen de bovenverdieping voor ons alleen. Ze zijn erg geïnteresseerd in ons, het verschil in gezondheidszorg en nadat Gary zijn gal heeft gespuid over Trump, ook in de Nederlandse politiek.
We zitten hier maar een 200 meter van de kust af en we gaan kort na aankomst even naar de zonsondergang kijken. Gary loopt met ons mee. Ik dacht, omdat hij dacht dat we het niet konden vinden of om een praatje te maken. Want praten kan die... Zo vertelt hij dat Valerie 23 jaar operazangeres is geweest en haalt een foto uit zijn portemonnee, waarop ze staat toen ze samen met Luciano Pavarotti zong.
Maar als we terugkomen verrast hij ons met een mooie foto...!