Bezoek aan William en Bikeweek

Eindelijk ga ik William weer bezoeken. Met William schrijf ik al zo'n 14 jaar. Tien jaar geleden bezocht ik hem voor het eerst, sindsdien zeurt hij me steeds aan mijn kop wanneer ik terug kom. Vandaag is het dan eindelijk zo ver. 

Johan en ik komen om kwart voor negen bij de gevangenis aan. Op zo'n 50 meter van de inchecklocatie staat een gebouwtje met allemaal mensen. Ik zie niet echt een rij. Maar het blijkt dat we onszelf op de lijst moeten zetten. We zijn nr. 46. Op dit moment checken ze nr. 12 in. Er wordt gezegd dat het een uur zal gaan duren. Oh, oh, dat is schrikken... We blijven in het zonnetje staan, maar het gaat véél langzamer dan gedacht. Dit gaat nooit een uur duren, misschien wel twee uur... Was dat maar waar, uiteindelijk duurt het drie uur voordat we uiteindelijk naar voren mogen lopen. Het is te belachelijk voor woorden, de helft van onze bezoektijd is al voorbij! Heel vervelend voor ons, maar ook zo sneu voor William. En wat moet hij ondertussen wel denken?  

De check-in gaat verder wel vlot. Nu eens geen gezoek naar onze namen. We worden beiden op de foto gezet en mogen dan een hek door. Vervolgens lopen we aan de achterkant het gebouw binnen. Sieraden en andere dingen worden geteld, door de scanner. Nog even bodymassage en dan staan we ineens in de bezoekersruimte. Ik realiseer me dat ze ons niet eens hebben gevraagd voor wie we komen, maar dat blijkt dus a.d.h.v. onze namen al naar boven gekomen te zijn. Aan de desk krijgen we een papier met onze foto's en die van William. Het is precies twaalf uur. Natuurlijk is het dan precies countingtime en daar moet op gewacht worden. Drie lange rijen met aaneengesloten kantinetafels staan opgesteld. De inmates moeten aan de ene kant zitten, de bezoekers aan de andere kant. 

William komt precies om half een binnen. We hebben nog maar 2,5 uur te gaan voordat bezoektijd over is... 

Hij is zo blij ons te zien, een dikke knuffel en enthousiast steekt hij van wal. Vraagt ons van alles en is niet meer te stoppen. Hij heeft een zuidelijk accent, maar ik heb totaal geen moeite om hem te verstaan. Hij verzekert me keer op keer hoeveel hij het waardeert dat ik er ben en dat het heel veel voor hem betekent. Is bijvoorbeeld geïnteresseerd in alles wat met Johan zijn werk te maken heeft, mijn werk, de kinderen en ons kleinkind. We hebben het over zijn case en zijn hoop dat het ooit nog eens goed komt. Er is van alles mis mee. 

Als er eten en drinken gehaald moet worden aan het loket, mag hij meelopen. Hij 

wil niet zo veel, een zak gemengde sla en een zakje Dorito's. Dat is alles. Johan en ik delen samen een zakje chips en een Twix. Samen met drie blikjes cola vind ik de totaalprijs van $ 9.50 alles meevallen. 

We bestellen nog drie fototickets en laten ons een tijdje later portretteren. We zijn daarvoor alvast naar de andere bezoekersruimte gegaan. Ze schijnen er hier twee te hebben, bovendien mag je ook nog buiten zitten. Helaas is de zon inmiddels achter de wolken verdwenen en doen we dat toch maar niet. 

Voor dat we het weten is de tijd al weer voorbij. Een big hug en een kus op iedere wang tot besluit. 

We rijden het terrein af en rijden richting ons Airbnb waar we de auto parkeren. Vanaf hier is het 1,5 km lopen tot over de brug, waar Main Street is. Vanaf de brug zien we in de sound nog dolfijnen zwemmen. Helaas niet dichtbij genoeg om ze goed te kunnen fotograferen.
Main Street is dé plek waar motorrijders geparkeerd staan en heen en weer rijden. Het is hier een zaak van zien en gezien worden, eigenlijk. Main Street is een kilometer lang en eindigt aan de oceaan. 

Johan's ogen glimmen en zijn hart slaat sneller. Hij kijkt zijn ogen uit. We lopen helemaal tot de oceaan, eten daar wat en lopen dan weer terug. Natuurlijk op ons dooie gemak.

Het begint te schemeren als we terug op onze overnachtingsplek zijn. Het is een dag geweest met een grote tegenstelling...