Bezoek aan Johnny en een beetje pech...

We staan op tijd op, want Johan brengt mij vandaag naar de gevangenis, zo'n 6 km verderop. Ik zal Johnny vandaag alleen bezoeken. Morgen zal Johan ook mee gaan.
Maar eerst een ontbijtje. We logeren in een motel met de deuren aan de buitenkant. Als we beneden komen en onze auto zien staan, schrikken we... Band lek!!! Oeps…! Dat komt altijd ongelegen, maar nu toch wel heel erg, nu ik over 45 minuten in de gevangenis had willen aankomen.

Johan gaat direct aan de slag met het verwisselen van de band; natuurlijk zit er weer een thuiskomer op, die zich overigens niet makkelijk laat vinden. Blijkt die onder de auto te zitten. Dus tja, er moet vandaag nog wel een andere band op komen. Na de ervaring van vorig jaar, zit het er nog helemaal in hoe het een en ander bij Hertz werkt, gelukkig. En wat we er ieder geval van geleerd hebben, is dat we de mogelijkheid wilden hebben om zelf te kunnen bellen. Daarom had ik een Amerikaanse simkaart besteld en thuis laten komen. Voor $ 36.00 kun je dan een maand lang onbeperkt nationaal en internationaal bellen met een Amerikaans nummer en bovendien 6 GB internetten! Dus, ik bel met Hertz. Moeilijk om door te komen. Vanwege de storm die gisteren in een deel van de VS is geweest, is het bijzonder druk. Maar dan eindelijk, na zeker een half uur, heb ik iemand aan de lijn. Terwijl Johan zich in het zweet werkt (de reserveband wil niet van zijn plek...), leg ik iemand bij Hertz de situatie uit. Ze wil me sturen naar een locatie in het midden van Georgia, 40 mijl hiervandaan. No way...! Dan mag ik een Firestone naar keuze uitzoeken. Maar de dichtste is toch nog 50 minuten rijden. Nee hoor, ook dat niet! Volgens de eigenaresse van het motel is er een tyrecenter hier in Montezuma, dus ik stel dat aan Hertz voor. Probleem is, dat die niet door Hertz geselecteerd is (vanwege de betaling). Ik zeg, dat we zelf wel zullen betalen en dat is goed. We kunnen het bedrag dan later declareren.
Precies wanneer ik klaar ben met het gesprek, is Johan klaar met de band verwisselen. We leggen de eigenaresse van het hotel uit, dat Johan mij nu eerst weg brengt en daarna naar haar terugkomt, zodat zij even naar dat tyrecenter kan bellen voor een afspraak.

Ik kom precies om negen uur bij de gevangenis aan. Er staat een tent buiten bij de ingang. Ik vraag een man die bij z'n auto staat, of ik daar naar binnen moet. En ja, dat is de bedoeling. Papieren moeten worden ingevuld op een clipbord en dan wordt je een voor een naar binnen geroepen. Ik heb er twee voor me, dus dat is best al snel.
Binnen, moet ik nogmaals invullen voor wie ik kom. Vest en schoenen in een bak voor scannen. Zelf op een zijwaarts schuivend geheel gaan staan voor scannen en dat was het.
Ik mag doorlopen naar buiten en een eindje verder weer naar binnen. Wat deuren door en dan sta ik voor ik het weet al in de bezoekersruimte. Drie lange rijen met plastic stoeltjes tegenover elkaar. Er tussenin een heel klein plastic tafeltje, van het soort dat bij ons als bijzettafeltje in de tuin gebruikt wordt.
Het duurt wel een minuut of tien voordat Johnny binnenkomt. Een knuffel en daar zitten we dan. Precies tien jaar geleden bezocht ik hem voor het eerst en hij is qua uiterlijk geen spat veranderd. Ziet er goed uit. Na een tijdje weet ik dat het komt door zijn veranderde positieve instelling. Het straalt van hem af.
Ik zal hier verder niet diep in gaan op zijn case; dat deed ik al tien jaar geleden. Maar de verwachting dat hij in mei vrij zal komen is heel groot. Er is in 2015 DNA gevonden, waarvan altijd werd gezegd dat het er niet was. Nu is eindelijk gebleken dat het niet van hem is... De situatie is nu zo, dat de court niet anders kan, dan hem vrijspreken... Diverse advocaten staan hem bij en iedereen is positief. Eentje schreef hem zelfs een kerstkaart met de tekst dat dit zijn laatste kerstkaart in de gevangenis zal zijn...
Het bezoek verloopt gladjes. Hoewel... Het is druk; de mensen zitten dicht op elkaar, dus rumoerig. Johnny heeft een zuidelijk accent en praat wat zacht, dus ik heb vaak grote moeite om hem te verstaan.
Johnny heeft blijkbaar grote honger, want binnen de kortste keren ben ik bijna door mijn quarters heen. We willen nog graag een foto laten maken, maar daarvoor heb ik zestien quarters nodig en ik heb er nog maar elf... De mensen aan het tafeltje naast ons willen er graag vijf afstaan. Zo lief...
Als ik het kaartje heb gekocht gaat Johnny informeren wanneer de fotograaf komt. Blijkt de camera stuk! Oh jaaa...! Papieren invullen en ze zullen mij een cheque sturen. Jaja… Gaat me meer kosten om te innen, dan opleveren. Dus dan maar niet; het wordt op Johnny's rekening gezet en Johnny zal het goed maken met zijn buurman, waarvan de moeder mij die vijf quarters gaf...

Tegen drie uur stap ik op, een knuffel en een zwaai. Hij wordt gestripsearcht en ik moet wachten. Nieuwe regeling. Stel, dat er bij hem iets gevonden wordt, dan wordt ik aansprakelijk gesteld... Goed dat ik dat  al van tevoren hoorde en daarom stapte ik wat eerder op om de meute voor te zijn, want anders had ik misschien lang moeten wachten.
Bij de ingang krijg ik mijn paspoort terug en loop naar buiten, de parkeerplaats af, de lange toegangsweg met aan beide kanten bloesembomen af richting verkeersweg. Ik zit daar nog een tijdje in spanning te wachten tot Johan mij komt ophalen. Zou het hem gelukt zijn met een andere band? Dat is waar ik het eerst naar kijk als hij aan komt rijden. Ja hoor! Er zit weer een grote op.
De eigenaar van het motel is zelf met hem meegereden naar de tyrecenter. Hoe vriendelijk en zorgzaam! Hij is er voor uit het bed gekomen, want eigenlijk lag hij te slapen daar hij de hele nacht dienst heeft achter de receptie. Ze hebben er een prop ingeslagen. Johan presenteerde me de rekening van wel $ 13.50! (geen tikfoutje)

Bij aankomst bij ons motel heb ik toch de eigenaar even hartelijk hiervoor bedankt, wat een service!

Voor Johan was deze stress toch allemaal even iets teveel. Nadat het euvel opgelost was, is hij eerst wat gaan wandelen. Bij terugkomst voelde hij een zware hoofdpijn en is wat gaan liggen. Nadat hij uiteindelijk zijn maag omgekeerd had werd het wat beter... Op dit moment, is het weer behoorlijk goed. Gelukkig maar, het is zo tijd om te eten. En bovendien tijd om de boel wat te laten bezinken...