Gescheiden...

Vandaag hebben Johan en ik de dag grotendeels gescheiden doorgebracht. Ik op bezoek in de gevangenis, hij tussen de motoren...
Johan brengt me eerst weg en daar we van gisteren geleerd hebben, gaan we eerder weg. We hebben ook al de klok vooruit moeten zetten vannacht, dus aankomst om 07:10 uur vind ik al heel wat. Toch ruim anderhalf uur eerder dan gisteren. En jippie, ik ben de eerste! Johan blijft nog even wachten en intussen arriveren nog twee andere auto's.
Tien minuten later komt er een bewaker vertellen dat we voor half acht niet het terrein op mogen. We moeten voorbij de bocht wachten.
We rijden terug naar een flauwe bocht en daar wachten we vijf minuten voordat we weer terug rijden. Erg kinderachtig, maar goed. We komen dan vervolgens alledrie weer uit de auto. Er ontstaat even wat geharrewar over wie het eerste was, maar dan zijn we er toch uit... dat ben ik!

Vervolgens gebeurt het ongelofelijke...! Een lange stoet van auto's komt de parkeerplaats opgereden. Ze gaan allemaal in de rij staan en zeggen tegen ons dat we achteraan moeten staan. Wat blijkt? Die mensen staan al vanaf gisteravond ergens een kilometer verderop te wachten. Die hebben dus de hele nacht, of een gedeelte daarvan in de auto doorgebracht! Wij wisten niet van een rij en hebben die ook niet gezien. Maar goed, we worden dus gedegradeerd naar nr. 28, 29 en 30... De mevrouw die aanvankelijk nr. 3 was en nu dus nr. 30, is het hier niet mee eens en staat op hoge poten te protesteren. Ik hoor het even aan, maar snap ondertussen wel, dat ik nr. 28 ga worden en ben daar echt niet blij mee. Maar eerlijk is het eigenlijk wel.
Daar de bewakers geen boodschap hebben aan de niet-officiële lijst die die mensen in de rij hadden gemaakt, gaan ze wel uit van de line-up hier op het terrein. Dus hadden we blijven staan, dan waren we ook in ons recht geweest. Maar goed. Ik kan alleen maar denken hoe triest het voor die mensen is, dat ze hier elke keer dat ze hun familie bezoeken hier uuuuren moeten wachten.

Om 8:15 begint het inchecken. Uiteindelijk ben ik om 10:45 aan de beurt. Bij mij gaat, net als gisteren, het alarm steeds af. Hoewel dezelfde mensen, moet ik nu mijn bh uittrekken. Die wordt aan een grondig onderzoek onderworpen, om vast te stellen dat er niets anders in zit dan alleen de beugels. Om elf uur ben ik binnen. En dan hebben we weer pech. De gevangenis gaat op lock-down, want er komt een ambulance het terrein op. Lock-down, betekent dat er geen enkele beweging van gevangenen mogelijk is. Hoe lang gaat dat nu weer duren? Met een beetje meer pech duurt dit tot twaalf uur en dan is er weer die count-time (het tellen van de gevangenen). Dat waar ik gisteren ook mee te maken had en een half uur op William moest wachten. Maar gelukkig, er komt bericht dat de lock-down is opgeheven om 11:45 en tien minuten later is William binnen, net voor de counting. Gelukkig maar, want hoe langer ik er over nadacht hoe triester ik er van werd. Bijna vijf uur nadat ik hier vanmorgen was aangekomen... Denk je op bezoek te komen voor twee maal zes uur de twee dagen, mag je blij zijn dat het er in totaal zes zijn!  Ook dat niet eens, we tikken vijf en een half aan.

Maar goed, hij is er en we brengen samen nog wat kostbare uurtjes door, beginnende met Happy Birthday voor mij te zingen, zo lief... Is wel pas over drie dagen, maar toch... En dan er is wel direct die count natuurlijk. Inmates moeten buiten allemaal langs het hek op een rij gaan staan en dan worden ze gewoon geteld. Niets meer of minder dan dat. Dat gebeurt een uur later nog een keer. Schijnbaar klopte de telling van twaalf uur niet...
Eenmaal binnen gaat alles best wel soepel. Je kunt gaan zitten waar je wilt, zolang de inmate maar wel aan een kant van de tafel zit en de bezoeker aan de andere. Je kunt rondlopen door de twee ruimtes, maar ook buiten. En dat mag ook hand in hand. Samen naar het loket om eten en drinken te kopen. Alles is prima. En natuurlijk doen we dat ook. We laten nog wat foto's maken; de kwaliteit daarvan is niet geweldig, jammer genoeg.
Ik merk wel aan hem hoe blij hij is om mij hier te hebben en hij vertelt me keer op keer hoeveel ik voor hem beteken. Tien jaar naar uitgekeken en dan maar twee zulke korte dagen hebben, vind ik gewoon pijnlijk.
Om half drie wordt alles teruggeroepen naar de eerste bezoekersruimte. Omdat er voor ons geen plaats meer is, staan we gewoon langs de muur nog een tijd te kletsen. Het uit en aan gaan van de lichten tegen drie uur kondigt het moment aan dat de bezoektijd ten einde is. Foto's worden uitgereikt, we spreken nog de laatste dingen door, een paar stevige knuffels en wat kussen en dan is het afgelopen. Tot (n)ooit... Wie zal het zeggen...

Ik loop naar buiten en Johan staat al op me te wachten. We rijden de 12 km terug en we wisselen onze ervaringen uit. Hij heeft zijn hart op kunnen halen in het hart van het Bikeweek-gebeuren. Is weer helemaal tot de oceaan gelopen en toen wat heen en weer. Is daarbij behoorlijk rood geworden in zijn gezicht. Hij heeft ontelbare foto's gemaakt en is er toen maar mee opgehouden. Niet te doen gewoon. Er rijdt zoveel excentrieks rond...

Op de route van en naar de gevangenis komen we langs het circuit van Daytona, dus nu stoppen we er samen even. Tien jaar geleden zijn we hier binnen geweest en hebben toen een rondleiding/tour gedaan. Nu is er van alles te doen rond de Bikeweek. Commercie, verkoop van motoren, demonstraties, e.d. Leuk om er in rond te wandelen en leuk om hier en daar en gesprekje te hebben over het verschil van motoren hier en bij ons. Ik val met mijn brave kleding behoorlijk uit de toon natuurlijk, dat wel... 😕

Allemaal prachtig die excentrieke motoren, maar ik ga zelf dan toch liever voor deze...

Bezoek aan William en Bikeweek

Eindelijk ga ik William weer bezoeken. Met William schrijf ik al zo'n 14 jaar. Tien jaar geleden bezocht ik hem voor het eerst, sindsdien zeurt hij me steeds aan mijn kop wanneer ik terug kom. Vandaag is het dan eindelijk zo ver. 

Johan en ik komen om kwart voor negen bij de gevangenis aan. Op zo'n 50 meter van de inchecklocatie staat een gebouwtje met allemaal mensen. Ik zie niet echt een rij. Maar het blijkt dat we onszelf op de lijst moeten zetten. We zijn nr. 46. Op dit moment checken ze nr. 12 in. Er wordt gezegd dat het een uur zal gaan duren. Oh, oh, dat is schrikken... We blijven in het zonnetje staan, maar het gaat véél langzamer dan gedacht. Dit gaat nooit een uur duren, misschien wel twee uur... Was dat maar waar, uiteindelijk duurt het drie uur voordat we uiteindelijk naar voren mogen lopen. Het is te belachelijk voor woorden, de helft van onze bezoektijd is al voorbij! Heel vervelend voor ons, maar ook zo sneu voor William. En wat moet hij ondertussen wel denken?  

De check-in gaat verder wel vlot. Nu eens geen gezoek naar onze namen. We worden beiden op de foto gezet en mogen dan een hek door. Vervolgens lopen we aan de achterkant het gebouw binnen. Sieraden en andere dingen worden geteld, door de scanner. Nog even bodymassage en dan staan we ineens in de bezoekersruimte. Ik realiseer me dat ze ons niet eens hebben gevraagd voor wie we komen, maar dat blijkt dus a.d.h.v. onze namen al naar boven gekomen te zijn. Aan de desk krijgen we een papier met onze foto's en die van William. Het is precies twaalf uur. Natuurlijk is het dan precies countingtime en daar moet op gewacht worden. Drie lange rijen met aaneengesloten kantinetafels staan opgesteld. De inmates moeten aan de ene kant zitten, de bezoekers aan de andere kant. 

William komt precies om half een binnen. We hebben nog maar 2,5 uur te gaan voordat bezoektijd over is... 

Hij is zo blij ons te zien, een dikke knuffel en enthousiast steekt hij van wal. Vraagt ons van alles en is niet meer te stoppen. Hij heeft een zuidelijk accent, maar ik heb totaal geen moeite om hem te verstaan. Hij verzekert me keer op keer hoeveel hij het waardeert dat ik er ben en dat het heel veel voor hem betekent. Is bijvoorbeeld geïnteresseerd in alles wat met Johan zijn werk te maken heeft, mijn werk, de kinderen en ons kleinkind. We hebben het over zijn case en zijn hoop dat het ooit nog eens goed komt. Er is van alles mis mee. 

Als er eten en drinken gehaald moet worden aan het loket, mag hij meelopen. Hij 

wil niet zo veel, een zak gemengde sla en een zakje Dorito's. Dat is alles. Johan en ik delen samen een zakje chips en een Twix. Samen met drie blikjes cola vind ik de totaalprijs van $ 9.50 alles meevallen. 

We bestellen nog drie fototickets en laten ons een tijdje later portretteren. We zijn daarvoor alvast naar de andere bezoekersruimte gegaan. Ze schijnen er hier twee te hebben, bovendien mag je ook nog buiten zitten. Helaas is de zon inmiddels achter de wolken verdwenen en doen we dat toch maar niet. 

Voor dat we het weten is de tijd al weer voorbij. Een big hug en een kus op iedere wang tot besluit. 

We rijden het terrein af en rijden richting ons Airbnb waar we de auto parkeren. Vanaf hier is het 1,5 km lopen tot over de brug, waar Main Street is. Vanaf de brug zien we in de sound nog dolfijnen zwemmen. Helaas niet dichtbij genoeg om ze goed te kunnen fotograferen.
Main Street is dé plek waar motorrijders geparkeerd staan en heen en weer rijden. Het is hier een zaak van zien en gezien worden, eigenlijk. Main Street is een kilometer lang en eindigt aan de oceaan. 

Johan's ogen glimmen en zijn hart slaat sneller. Hij kijkt zijn ogen uit. We lopen helemaal tot de oceaan, eten daar wat en lopen dan weer terug. Natuurlijk op ons dooie gemak.

Het begint te schemeren als we terug op onze overnachtingsplek zijn. Het is een dag geweest met een grote tegenstelling...

Lange rit...

Over vandaag valt er niet veel te vertellen. We hebben voornamelijk in de auto gezeten en zijn als het ware Florida van west naar oost schuin overgestoken. Maar niet nadat onze Airbnb host Audrey voor ons een speciaal ontbijtje maakt. Ze had van alles speciaal voor ons ingekocht, croissants, nutella en haalde zelfs DE koffie voor ons uit haar kast. Ze maakt voor ons gepocheerde eieren en ik kijk toe hoe ze die in een speciale pan klaar maakt. Natuurlijk raken we weer niet uitgekletst, maar na een tijdje wordt het dan echt tijd om in de auto te stappen.

We krijgen onderweg nog de inval om Suwannee NWR aan te doen. Dat was 40 km van de route af. Als we denken dat we er zijn, zien we niets... We spreken twee mannen in een woonwijk aan en die zeggen, dat we een dirtroad moeten rijden. Maar wat belangrijker is, ze zeggen dat het in niets lijkt op wat we gisteren zagen. Dus... de beslissing is snel gemaakt. Dit gaan we niet doen. Zonde van de 40 km heen en weer terug. Het waren er al 400, zijn er nu dus 80 bij gekomen... Het rijden is echter geen straf. Voor de benzine betaal je nog niet de helft dan wat je er bij ons voor betaalt. De wegen zijn heerlijk leeg en de auto heeft een Sirius-abonnement (satelliet) en we luisteren al een week lang naar jaren '60-muziek...

Verderop ligt wel Juniper Springs op de route, die was ik sowieso al van plan. Je denkt dat er wel een uitvoegstrook of iets dergelijks zal komen. Maar niets daarvan. Met een gangetje van 100 kun je niet zomaar op de rem gaan staan en links afbuigen, zeker niet als er een dikke vrachtwagen vlak achter je zit. Johan rijdt dus door, met als gevolg dat er in tientallen kilometers geen mogelijkheid is om om te draaien... Nou ja, dan maar niet.

Het is nog zo'n 80 km naar Daytona Beach en we rijden nu in een ruk door, waar we onze volgende Airbnb hebben. Keith komt net naar buiten lopen als we voor zijn huis staan. Hij begroet ons vol enthousiasme en leidt ons al ratelend rond in zijn huis. Hij heeft veel kamers (misschien wel een stuk of 10, ik kom er nog wel achter). Er is een ruimte waar de gasten zelf hun ontbijt kunnen klaarmaken en een gemeenschappelijke ruimte. We installeren ons in onze kamer, die er prima uit ziet. Om gebruik te kunnen maken van onze privébadkamer moeten we de gang op. Maar ach, dat mag de pret niet drukken.

In Daytona is het op dit moment Bikeweek. Dat betekent dat er wel 500.000 motoren deze kant op zullen komen. Dat is een mooie toevalligheid. We wisten het nl. niet tot op het moment ik een onderkomen ging zoeken voor hier. De hotelprijzen rezen de pan uit $ 200.00-$ 300.00 per nacht. We zitten gelukkig voor heel wat minder in deze Airbnb. En wat nog mooier is, het hele gebeuren is op loopafstand. De motoren rijden vanuit alle richtingen voorbij en het geronk daarvan is constant te horen.
Na ons in het Airbnb geïnstalleerd te hebben, lopen we er dus nog even naar het gedeelte waar alle commercie is neergestreken. Johan heeft zichzelf al gelijk een mooie armband cadeau gedaan...

.

Verder langs de kust naar Wakulla

Bijna twee uur geleden aangekomen bij weer een Airbnb. Normaal zit ik vrij vlot achter mijn laptop de weblog te schrijven. Nu hebben we eerst anderhalf uur met haar staan praten... Het klikte direct en voordat we het weten is ons halve levensverhaal al verteld en hebben we alle ins en outs over Amerika en Nederland besproken. We hadden nog uren door kunnen gaan, maar ik heb het op een gegeven moment gewoon afgekapt. Er moet tenslotte nog wat administratieve dingen gedaan worden, zoals het schrijven van mijn verhaal van vandaag.

We pikken de route van gisteren langs de kust vandaag weer op. Mooie route, minder zoeken dan gisteren. Bos, duinen, bruggen, zee, (schier)eilanden voor de kust, bebouwing; meeste huizen op palen... Soms en stadje. We komen door Apalachicola. Lijkt een leuk stadje! Als je tijd hebt ga er dan wat rondlopen. We hebben echter niet veel tijd vandaag omdat we naar een andere tijdzone gaan en de klok een uur terug moeten zetten. Bovendien willen we rond de middag aankomen in Wakulla, dus rijden door... We komen bij Carrabelle Beach, vlak voor het gelijknamige stadje. Strand direct aan de weg met veel picknickgelegenheid. Een Historic Marker bord. Dat maakt ons toch even nieuwsgierig. Wat is hiermee? We draaien om en stoppen. Het blijkt dat de Amerikanen hier de D-Day invasie in Normandië hebben geoefend. Nou ja, zeg... Nooit bij stilgestaan dat hiervoor geoefend werd...! Hier dus! We gunnen het een tien minuten en gaan dan toch weer verder. De weg loopt hier in dit gedeelte vlak langs de kust en het is prachtig. Voor de kust liggen (schier)eilanden, dus weinig golfslag.

Om half één komen we aan in Wakulla Springs State Park. Precies tien minuten later zal de rondvaartboot vertrekken. We parkeren dus snel onze auto en kopen tickets hiervoor.
Wakulla is een park genaamd naar de Wakulla rivier, die warme bronnen heeft. Manatees komen in de winter hiernaartoe, omdat het water hier warmer is dan in de zee. Vandaag is het een koude dag, de kans om manatees te zien is groot. We zien er inderdaad een paar, maar het is lang wachten totdat ze hun snuit boven water steken. Zo lang wacht de rondvaartboot niet. We hebben er niet echt geluk mee verder. We hebben wel geluk met het zien van alligators, schildpadden, allerlei watervogels en andere vogels.
De rondvaart duurt ruim een uur en de gids blijft maar vertellen over de dieren en de bijzonder mooie vegetatie.

Manatee (de beste foto die we hebben kunnen maken..)

Als we dit gehad hebben besluiten we om naar St. Marks National Wildlife Refuge te gaan. Het ligt er niet zo heel ver vandaan en we hebben daar nog mooi een uurtje of twee de tijd voor. We krijgen een kaart bij het bezoekerscentrum en de ranger raadt ons een bepaalde wandeling aan van 3,5 mijl. Ik ben wat huiverig voor alligators, maar met een beetje wetenschap over het gedrag van deze beesten en gezond verstand moet het goed gaan. Ik ben nog steeds wat huiverig als we eraan beginnen, vooral als ik de afstand (om een meer) vanaf het begin al kan overzien. Dat lijkt me véél langer toe... Niet, dat ik niet ver wil wandelen, maar die alligators hè... Johan haalt me over en oké, we gaan op weg. Ik heb er flink de pas in, dat wel...
En ja hoor. Natuurlijk komen we ze tegen, we zien ze eigenlijk alleen aan de overkant van een watertje of op eilandjes. Wat er tegen onze kant op de wallekant tussen de begroeiing ligt zien we niet. En dat is misschien maar beter ook.
Na goed een uur hebben we het rondje gelopen en we voelen ons helemaal voldaan.

We stappen de auto in en rijden de weg verder af tot het uiterste puntje, waar de vuurtoren is. Onderweg mooie uitzichten en zelfs een baby-American Eagle hoog in een nest. Staat op het punt van uitvliegen, maar durft nog niet goed. Diverse mensen met telelenzen staan hier de boel in ogenschouw te nemen.

We vinden het genoeg geweest voor vandaag. Rijden 32 km terug naar ons Airbnb in de bossen en zitten hier nu in een kast van een huis, waar een vrouw van mijn leeftijd alleen woont. En dat is te merken aan alle onderwerpen die we inmiddels al hebben besproken...

De Golf van Mexico

Vandaag zijn we langs de kustlijn gereden van de Golf van Mexico in de panhandle van Florida. We vertrekken op tijd en zetten eerst koers richting Fairhope. Ik heb eens meegekregen dat dat een leuk plaatsje moet zijn.
Bij het binnenrijden worden we inderdaad verwelkomd door vlaggen aan weerszijden van de weg. Ook de bloemen overal vallen ons op. Tuinmannen zijn druk doende die overal in de berm aan te planten. De economie zal hier goed draaien, want er zijn hier geen leegstaande winkeltjes in downtown. Iets dat je elders meer dan regelmatig tegenkomt.
Ik realiseer me dat we vandaag de tijd hard nodig zullen hebben omdat we van plan zijn om de kustweg zo veel mogelijk te volgen Dus kunnen hier niet al teveel tijd gaan besteden.

Een echte kustweg is er eigenlijk niet. Met bruggen kun je naar sommige barrier-eilanden en als je geluk hebt zie je de zee. Vaak echter, is er bebouwing tussen de weg en de zee en dat is jammer. Als die bebouwing er op bepaalde stukken niet is, heb je nog te maken met de duinen. Dus er moet enige moeite gedaan worden om echt bij de zee te komen. Auto parkeren en gewoon door de duinen het strand op lopen. Niet veel moeite en het is prachtig.

Bruggen hebben we trouwens vandaag vele gehad. Ben de tel kwijt geraakt. Bij eentje moesten we tol betalen en ik dacht dat het de entree was voor een nationaal park. We namen dus de rijbaan voor personen met een jaarpas. We hadden die nog van vorig jaar, dus mooi toch...? Eenmaal bij het loket zag ik dat het toch niet voor het park was en we stonden dus helemaal verkeerd. Konden ook niet meer terug, dus reden we er maar doorheen. Met als gevolg dat we nu de rekening thuis gepresenteerd krijgen, inclusief kosten van Hertz natuurlijk. Beetje jammer...

Ik was vantevoren van plan om een of twee staatsparken mee te nemen. Maar daarvoor hebben we echt niet genoeg tijd. We geven de voorkeur aan gewoon hier en daar eens lekker op het strand te wandelen of gewoon even te gaan zitten. Heerlijk genieten. De eerste keer dat we dat doen, zien we zo'n 150 meter uit de kust dolfijnen heen en weer zwemmen. Wat bijzonder! Jammer genoeg is het lastig om een foto te maken.
De temperatuur zal niet boven de 16 graden uitkomen, er staat nl een fris windje. Maar de zon schijnt, de lucht is blauw en het is heerlijk met een vest aan. En ooohh, wat is het water blauw en de stranden wit...!

Ik had graag even in het plaatsje Destin rondgewandeld. Het was er druk en ik denk dat we de parkeerplaats al voorbijgereden waren. We rijden dus maar door en stoppen in het volgende plaatsje Seaside, waar het ook leuk moest zijn. Wel, ik denk dat hier de jetset vakantie viert. Overal dikke vette auto's en prijzen waar je U tegen zegt. Voor ons geen Chicago hotdog voor 9 dollar of een milkshake voor 7,50...
We maken hier wel een wat langere strandwandeling.

 Dolfijn rechtsboven, slechte foto... maar ja, ging steeds zo vlug, dat ik het hier maar bij gelaten heb... 

Om half zes komen we aan bij onze Airbnb voor de overnachting. Valerie en Gary ontvangen ons hartverwarmend. We krijgen de bovenverdieping voor ons alleen. Ze zijn erg geïnteresseerd in ons, het verschil in gezondheidszorg en nadat Gary zijn gal heeft gespuid over Trump, ook in de Nederlandse politiek.
We zitten hier maar een 200 meter van de kust af en we gaan kort na aankomst even naar de zonsondergang kijken. Gary loopt met ons mee. Ik dacht, omdat hij dacht dat we het niet konden vinden of om een praatje te maken. Want praten kan die... Zo vertelt hij dat Valerie 23 jaar operazangeres is geweest en haalt een foto uit zijn portemonnee, waarop ze staat toen ze samen met Luciano Pavarotti zong.
Maar als we terugkomen verrast hij ons met een mooie foto...!

Dagje op pad met Yahya en Betty

Vandaag zullen we nog een dag met Yahya en Betty optrekken. Betty moet echter eerst een paar uurtjes werken. We hadden om tien uur met Yahya afgesproken. Helaas hebben we regen deze ochtend.  Als we daar aankomen, doet de broer van Betty open. Yahya is nog niet helemaal omgekleed.  Hij had nadat hij Betty naar het werk had gebracht, de andere kleindochter vanmorgen weer van school op moeten halen omdat ze ziek geworden was. Daardoor was het allemaal wat uitgelopen en hectisch. Hij bleek net pas weer thuis te zijn. Yahya geeft ons ieder een fles water en duikt vervolgens door het gordijn naar achteren. Wij zitten geduldig binnen op de bank af te wachten.
Johan denkt: "Waar ben ik aan begonnen?". Maar ik zie het als een one-time life-experience, die je normaal niet snel mee zult maken en weet op hem over te brengen dat hij dit ook van de positieve kant kan bekijken en als een nieuwe ervaring in het leven kan zien.
Als Yahya fris en omgekleed weer tevoorschijn komt zitten we wat te praten op de bank en na een half uur stappen we in de auto. Betty is om half twaalf klaar met haar werk en we zullen een half uur nodig hebben om daar te komen om haar op te halen.
Betty is een heel erg aanwezige vrouw en het is fijn om Yayha even alleen te hebben. Tijdens de autorit moet ik hem ook van alles uitleggen over de tomtom; hij is vol verwondering. Hij zei dat Betty gisteren al tegen hem zei: "It speaks their language...".

Nadat Betty is ingestapt, zetten we koers naar het zuiden en rijden zo'n 35 km naar Bellingrath Gardens. Als we aankomen is de regen gelukkig inmiddels opgehouden. Bellingrath Gardens is een aangelegd park met allemaal bloeiende bloemen en struiken. We staan erop dat wij voor de entree betalen, net zoals gisteren ook voor het eten. Ik wil ze door ons bezoek niet op kosten jagen.
We lopen hier een uurtje of twee rond en hebben alle gelegenheid om te praten. Yahya is hier al twee keer eerder geweest. Betty nog nooit; ze loopt zichtbaar te genieten. Het lopen gaat haar echter niet gemakkelijk af en er moet regelmatig even gerust worden. Geen punt, tegelijkertijd steeds een goede gelegenheid om foto's te maken. Ze zijn beiden erg makkelijk in de omgang en dat is fijn. Aan gespreksstof geen gebrek.
Meerdere keren hoor ik Yahya zeggen, dat hij nooit gedacht had mij in het echt te zullen zien en hij kan het nog steeds niet geloven.

Tijdens de terugweg stoppen we bij een Waffle House omdat ik had verteld dat we hier maar één keer eerder zijn geweest, tien jaar geleden. Deze keer staat Betty erop dat ze voor ons betaalt. Ze wil heel graag haar dankbaarheid uiten dat we gekomen zijn.
Ik vertel haar over mijn aanvankelijke twijfel of ze het wel leuk zou vinden dat we zouden komen, omdat Yahya nooit echt antwoord had gegeven op mijn vraag daaromtrent. Ze was helemaal verbaasd en zei dat ze niet kon wachten om me te zien... Yahya had het schijnbaar altijd over mij. Ik had me helemaal geen zorgen hoeven maken. Alles klikte en ging zo goed.

Vroeger dan voorzien, zetten we hen weer bij hun huis af. Ze zullen jongste kleindochter van school moeten halen. Een paar dikke vette knuffels bij het afscheid, waarna we naar het hotel terugkeren...